Zakłócony bezruch. Rozwój endokrynologii na początku XX wieku

Koerber analizuje wydarzenia retoryczne, które na początku XXwieku poprzedzały powstanie pojęcia *hormonu* oraz wpływ, jaki wywarłowprowadzenie tego terminu na sposoby rozumienia zdrowia reprodukcyjnegokobiet. Tuż po ukuciu określenia „hormon” w 1905 roku przez ErnestaHenry'ego Starlinga, hormony stały się centrum chemicznych objaśnień tychzjawisk cielesnych, które wcześniej opisywano w kategoriach oferowanychprzez dyskursy histerii. Korzystając z metafory „granicy” i„znieruchomienia” Koerber udowadnia, że odkrycie hormonów było nie tylerewolucją, co koniecznością: wymuszało przekształcenie starych sposobówmyślenia, tak by odpowiadały coraz bardziej naukowym wymogom stawianympraktyce medycznej na przełomie wieków. ; Koerber examines the rhetorical activity that preceded the early twentieth-century emergence of the word “hormone” and the impact of this word on expert understandings of women’s health. Shortly after Ernest Henry Starling coined the term “hormone” in 1905, hormones began to provide a chemical explanation for bodily phenomena that were previously understood in terms offered by discourses of hysteria. Using the metaphors of “frontier” and “standstill,” Koerber demonstrates that the discovery of hormones was not so much a revolution as a necessity: forcing a transformation in the old ways of thinking to meet the increasingly scientific demands placed on medical practice at the turn of the century.